• 1
Download Free Templates http://bigtheme.net/ Websites Templates

Καλημέρα Αθήνα μου 


19/6/2017

Είναι μια πόλη που ονομάζεται Αθήνα. Το κέντρο κι η πρωτεύουσα του Ελληνισμού. Την αγαπάμε πολύ εδώ στην Κύπρο. Είναι σημείο αναφοράς, είναι η πρώτη σκέψη για κοντινό ταξιδάκι. Το όνομά της για εμάς είναι συνδεδεμένο με τη λέξη ενθουσιασμός. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα. Ψώνια, διασκέδαση, πολιτισμός. Και για κάποιους άλλους, εικόνα και φωτογραφία.

 

Η ομάδα μας την εξερεύνησε. Είδε κάθε γωνιά της. Έζησε τη ζωντάνια και τη μαγεία της. Ας αρχίσουμε το ταξίδι λοιπόν. Ελάτε να κάνουμε μαζί μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας.

Νωρίς το πρωί να ανεβαίνουμε τα σκαλιά στο μετρό του Συντάγματος. Να βρισκόμαστε ανάμεσα στα περιστέρια στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Να παρακολουθούμε την αλλαγή φρουράς των ευζώνων (τσολιάδων) που παραπέμπουν κάπου στου Όθωνα τα χρόνια.

Πίσω μας το σύμβολο της νεότερης ιστορίας της χώρας, η βουλή, τα άλλοτε ανάκτορα, πλάι στον βασιλικό κήπο της Αμαλίας, που είναι σήμερα ο Εθνικός Κήπος. Και χαρίζει μια όμορφη διαδρομή μέσα στο πράσινο μέχρι το Ζάππειο και τις στήλες του Ολυμπίου Διός.

 

Κι απ’ το μνημείο, κατεβήκαμε στην πλατεία (2η μεγαλύτερη στην Ελλάδα ), μέσα στη βουή του κόσμου, για να καταλήξουμε τελικά στην Οδό Ερμού. Ο εμπορικός μακρύδρομος  όπως φανερώνει και τ’ όνομά του. Άνθρωποι να πηγαινοέρχονται, να μπαινοβγαίνουν στα μαγαζιά με γεμάτες σακούλες από ψώνια.

 

Πιο κάτω η Πλατεία Καπνικαρέας. Το εκκλησάκι που γίνεται το ιδανικό σημείο να ξαποστάσει κανείς απ’ το πολύ περπάτημα.

 

Εμείς συνεχίζουμε όμως. Και να ’μαστε στο Μοναστηράκι. Πλατεία ιδιαίτερη, γραφική. Με φόντο τον Ιερό βράχο της Ακρόπολης. Τώρα αρχίζει το καλό. Στρίβουμε προς το Θησίο αντίκρυ στην Αρχαία Αγορά να είναι  σε σειρά οι ταβέρνες του Νεοέλληνα, ο παράδεισος του ξένου επισκέπτη.

 

Ασταμάτητοι εμείς. Να ακολουθούμε τη  Διονυσίου Αεροπαγίτου. Τον πεζόδρομο αυτό που ομορφαίνει την πόλη ακόμη περισσότερο. Μα πώς όμως δε θα μπορούσαμε να σταματήσουμε στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού (Ηρώδειο). Στο θέατρο αυτό των χιλιάδων χρόνων που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα για συναυλίες και παραστάσεις.

 

Έπειτα ανεβήκαμε στην Ακρόπολη. Ήταν για μας το αποκορύφωμα. Ο Παρθενώνας, το λαμπρό έργο της Αρχαιότητας, το οικοδόμημα που θα ζήλευε κανείς ακόμη και σήμερα. Κοσμεί την πόλη ακόμα.  Σύμβολο αίγλης, λάμψης, λαμπρότητας, των μεγάλων επιτευγμάτων μιας άλλης εποχής. Να νιώθεις δέος κοιτάζοντάς το και μόνο.

 

Απόγευμα πια και πού θα ήταν καλύτερη επιλογή από ένα καφεδάκι στην Πλάκα, στα Αναφιώτικα. Μια πλευρά της πόλης αλλιώτικη, παραμυθένια. Χτισμένη σε νησιώτικη, κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική (εξού και Αναφιώτικα από το νησί Ανάφη). Να χάνεσαι στα στενά κάτω απ’ την Ακρόπολη, να κάθεσαι και να ανοίγει η καρδιά.

 

Κι όταν ξαφνικά άρχισε να κατεβαίνει ο ήλιος τρέχαμε πανικόβλητοι να προλάβουμε. Τελικός προορισμός της ημέρας ο Λυκαβηττός. Το ψηλότερο σημείο της πόλης, η μαγική θέα, τα φώτα, ο ερωτισμός. Πήγαμε να δούμε το ηλιοβασίλεμα έχοντας την πόλη στα πόδια μας, την Ακρόπολη αντίκρυ μας και στο βάθος τη θάλασσα. Μαγεία σκέτη.

 

Αυτή είναι η Αθήνα. Εμείς πήραμε μόνο μια γεύση. Πόλη αντιθέσεων, άπειρων επιλογών, με το ιστορικό της κέντρο να μας θυμίζει την ταυτότητά μας. Τα φώτα άνοιξαν, ο ήλιος χάθηκε. Καληνύχτα Αθήνα μου.